حرفهای ساده یک جنگلی
منم من
در این تنگ دل آلود شــبانه دلم خاك وطن كرده بـــهانه زلب ذاد و فغانش شعــله بر بــــاد فرَوهــران ايـــــران را كنـــــد ياد كلامــي دارد از دردي نگفته بر اندام زمان برگي نـــهفته گر امشب دل فرو افتد شبــــــم واي به حال دل خزان هي هاي و هي هاي يكي پيرانه دردي سايه اش خرد به كابوسش همه جان وطن مرد در آهنگ دلـــــش عصيــــــان شر بود شب افكار سرش سرش بنيان بر دود مــــرا بر موج نفرت ها رهـــا كرد چه بلوايي چه شورش ها به پا كرد چه آتش بر وجود خــــانه انداخـت چه ديوانه بر اين ويرانه ام تاخت در اين ويرانه ها دلداده و مست شده اربــــاب قلبم ساقــــي پست بر آهنگ دلش جان دادم و تن نشستم،تا شدم،برخاستم من ... سحرشد بار ديگر كينه برجاست به آه دل دوباره سينه برخاست آريايي ۱۳۸۷.۱۲.۵
